Een leerzaam dagje. Denkt u eens met me mee. Ik probeer zoveel mogelijk in mijn eigen zelfgeschreven jongensboek te leven. Kunstenaars en muzikanten fantaseren wat af. We zweven graag even weg bij het bedenken van onuitvoerbaar mooie plannen. Ik moet mezelf dus bij tijd en wijle stevig met de voeten op de grond zetten. Landen, weten waar ik sta.

Scxe8ne 1: Na een zonnige skeelertocht probeer ik op de redactie een stukje te schrijven. Lukt niet. Rustige sfeer, veel bureaus vol papier, erg veel kranten, paaseitjes ook. Het personeel bestaat uit beschaafde mensen die ronduit ijverig doortypen. Bij mij staat de concentratiemeter op nul en komen er weinig zinnige woorden uit. De man die denkt dat hij alles tegelijk kan, komt zichzelf tegen.

Scxe8ne 2: Eerder deze week. Op de massaal bezochte, weelderig met live prachtmuziek bestrooide crematie van Dirk van der Pijl lopen Marja van Spaandonk en ik naar de koffie en willen net een kopje van een tafeltje pax85… Mxe1g niet!! Een bitse juffrouw verwijst ons met harde stem naar de statafels. Dxe1xe1r mag getreurd worden. Dxe1t komt even aan. Harde landing. Hier aarde. Straf bakkie.

Scxe8ne 3: Ik zing wat liedjes voor een huiskamerpubliek van twee vrouwen die er verstand van hebben. In mijn grenzeloze en af en toe stuitende naxefviteit geef ik ze een tekst die ik heb vertaald van het Nederlands naar het West-Fries. Ik zing ‘Niks gien haast’ voor. Een mooie titel, vinden we allemaal. Maar helaas nog niet veel mxe9xe9r dan dat. Ze zagen ‘m liefdevol aan flenters. Weg ermee. Ik zing verder. Het gaat over opbouw, muzikale sferen, het goede dragende verband tussen tekst, klemtoon, muziek. Ik hoor wat slordigheden. Zij ook. Ik moet wat doen aan mijn zwervende klemtonen. En mijn zuivere ij – kaak flink naar beneden x96 lijkt de laatste maanden een beetje weggezongen. Twijfel. Voeten op de grond.

In de Centrale Bibliotheek tref ik heel wat meer publiek dan gedacht en dat speelt natuurlijk altijd prettig. Ik durf wat nieuwe liedjes te doen. Ik praat af en toe te snel voor de akoestiek van het prima zaaltje. En in het vuur van het spel maken snaren en toetsen soms net te veel herrie. Intensief napraten met Cor Silver. Hij schreef muziek voor tientallen West-Friese liedjes en is speciaal komen luisteren. Hij heeft voor mij een paar uitermate waardevolle opmerkingen. Maar die houd ik voor mezelf.

Heb ik het toch nog geschopt tot `huistroubadour` van het Noordhollands Dagblad! Ik doel op het KrantCafxe9 waarmee het NHD deze maanden de steden in trekt, en begint in Hoorn. Beleefd aanbevelend en aanbevolen, uw huistroubadour. Dat klinkt toch minstens zo sjiek als hofdichter, het verwijst naar ouderwetsche kwaliteiten. Ik ben in de vorige eeuw een tijdlang xb4huisschrijverxb4 van het landelijke Staatsbosbeheer geweest. Dat betekende bijvoorbeeld een flink aantal weken werken/schrijven aan het jaarverslag, hun verantwoording aan de Tweede Kamer. De huisschrijver ging op bezoek bij een boswachter, praatte, studeerde, keek, vergeleek, verbleef, mijmerde en leverde dan de tekst voor de folder van het natuurgebied. We werkten samen met Falkplan-Suurland en na zoxb4n dertig kaartteksten hadden we de hele Nederlandse natuur behandeld. Een frisse nieuwe freelance huisschrijver kon een paar jaar later aan de nieuwe versie beginnen. In het jaarverslag zetten wij een keer xb4stiltexb4 centraal als belangrijk product van Staatsbosbeheer. En voorspelden dat stilte in de toekomst een zeldzamer product zou worden dan natuur en hout.

Voor het prachtblad Grasduinen interviewde ik eens een stiltedeskundige. Op Rottum leek hij het gevonden te hebben, zo vertelde hij: xb4Doodstil was het, geen enkel geluid. Thuis hoorde ik op de bandrecorder het stadsverkeer van Groningen brommen.xb4 Zelf heb ik eens op een zondagavond toen er waarschijnlijk sport op televisie was en geen kip op straat, bijna de totale stilte gehoord. In de buurt van Hem. En natuurlijk was er een geluidje dat daar opeens weer doorheen knaagde. Letterlijk knaagde. Het was een slak. Als u zou weten hoeveel handige rasptandjes een slak heeft, zou u me waarschijnlijk geloven. Als het zo stil is dat je de slakken kunt horen knagen, dan is het hxe9xe9l stil.

Het is een totaal andere stilte dan de stilte die volgt na dwingend keelgeschraap of xb4Dames en heren, mag ik xe9ven uw aandacht.xb4 Dat is een gevraagde dus in feite geen echte stilte. Veel stiller is de korte geluidloosheid na een botsing. Of de pijnlijke stilte omdat iemand iets heeft gezegd wat diegene misschien beter niet had kunnen zeggen. Mensen die zulke grote oren hebben als ik en zich door de buitenlucht verplaatsen (fiets, lopend, schaatsend, het maakt niet uit) horen ook op een windstille avond altijd wind in hun oren. Nooit is het stil. Ik denk dat deze troubadour vanavond even een paar spelden gaat laten vallen.

Voorspellen is een beetje vooruitkijken. U hoort mij niet zeggen dat ik kan voorspellen, maar het is historisch dat ik in juli 1955, x91aan het begin van de bouwvak, me kindx92, zoals mijn moeder nog altijd zegt, met de helm werd geboren. Een extra vlies om het hoofd. Speciale bestelling, zeg maar. In het zuiden des lands dicht men je dan voorspellende gaven toe. Prachtig, maar we zijn hier in West-Friesland. x93U heeft een wijs kind gekregen, mevrouw Van Baar,x94 zei dokter Destrxe9e. Ik heb in elk geval nooit brommer of motor gereden en dat kun je wijs noemen.

In de tijd dat ik mannenwerker Ton van der Kroon assisteerde in trainingen voor mannen x91in crisisx92 (huwelijk, werk, ziekte, afwezige vader) kregen wij meestal in de loop van de week een beeld van de groep we die vrijdag konden verwachten. Exe9n keer kwam bij ons overduidelijk x91de journalistiekx92 door. Van de tien deelnemers bleken er zes beroepsmatig met tekst te werken. Voorspellen? Voorvoelen.

Zo is het ook met naderende optredens. Een schets ontstaat. Neem nou – willekeurig voorbeeldje – vanavond in de Centrale Bibliotheek aan de Wisselstraat in Hoorn. Daar kun je lekker zingen. Of er veel of weinig mensen zijn, het ziet er sfeervol uit. Laat ik eens voorspellen wat ik daar ga vertellen en zingen en spelen. De keuze stel ik steevast uit tot het aller-aller-allerlaatste moment omdat ik zo graag in het x91hier en nux92 wil wezen. Een intuxeftieve keus uit eigen werk, Noord-Hollandse en West-Friese liedjes. Daarom sjouw ik altijd zo veel spullen en instrumenten mee: je kunt nooit weten. Hommel, tweerijer, accordeon, gitaren, het lijkt wel een ambulante muziekhandel.

Ik denk aan West-Friese liedjes die bestaan uit mxe9xe9r dan alleen wat nostalgie, ze nemen op hun manier stelling tegen een tijd die wel erg snel en onpersoonlijk aan het worden is. Daarnaast heb ik als beschermd landschapszanger zo mijn vocale meningen over de kwaliteit van de leefruimte die we met elkaar delen. En ja, ik sta in een bibliotheek. Ik heb als autodidacte arbeiderszoon mijn halve ontwikkeling te danken aan de bieb. Voorlezen dus x96 dat doen echte schrijvers ook – uit eigen werk dat verscheen bij Uitgeverij Conserve. En laat ik de Eerste Schoorlse Stereo Speeldoos niet vergeten! Gemaakt voor Terschellings Oerol 1997. Ik voorzie zelfs een experimenteel gedicht. Of ben ik nu te voorspelbaar?

HEDENAVOND 20.00 UUR CENTRALE BIBLIOTHEEK HOORN: VAN BAAR ZINGT VAN BAAR & BROEKHUIZEN-SLOT. ALLEN DAARHEEN!

De Agrarische Natuur- en landschapsbeheer Vereniging (ANV) West-Friesland bestaat nu zox92n tien jaar. De club helpt boeren en tuinders hun eigen x91natuurlijke omgevingx92 goed te beheren en daar nog wat mee te verdienen xf3xf3k. In de regio beslaat de veeteelt nog altijd de grootste ruimte. Het principe van de bollenkraam (bollenvelden elk jaar op een ander stuk grond) kan veehouders inkomen bezorgen door de verhuur van land. In West-Friesland hebben we vollegronds groenteteelt, fruitteelt en glastuinbouw. Weidevogels nestelen graag op grasland, maar ook tussen de bollen, maxefs en bloemkool. De ANV houdt aanstaande donderdag in De Vriendschap (Wadway) een symposium over de vraag of moderne landbouw en weidevogelbeheer samen kunnen gaan. Zie: www.anvwestfriesland.nl

De ANV presenteert deze week het Gruttofonds. Dat fonds wil agrarixebrs die niet kunnen meedoen aan de gebruikelijke subsidieregelingen met geld tegemoetkomen. Natuurlijk is die grutto een symbool. In discussies krijg ik wel eens het idee dat mensen werkelijk denken dat een gebied niet op de schop mag wegens het voorkomen van een zeldzame kikker of vlinder. Heel simpel zet men dan de aanleg van een viaduct, bedrijventerrein of woonwijk (de economie mxf3et groeien anders is het geen gezonde economiex85.) af tegen xe9xe9n vogel of amfibie. De ondernemende mens wint het altijd van de natuur. Op korte termijn tenminste.

Het Wereld Natuur Fonds koos indertijd de panda als symbool. Aaibaar en lief. Ahum. Er is geen dier dat in gevangenschap zo gemeen kan bijten als de panda. Dat is op zich niet vreemd, dat zou ik xf3xf3k doen in gevangenschap. Eigenlijk zou de ANV een wormen en insectenfonds moeten oprichten. Want het gaat om wormen en insecten: voedsel voor vogels. Uit een ingezonden brief in het NHD van 17 maart jl. schetsen M. Nieuweboer (Aartswoud) en J. van der Kroon (Westwoud) dat een vierkante meter gezonde bodem 500 tot 600 wormen bevat. Wormen houden de grond vitaal. Wie zijn zoute drijfmest de bodem in spuit x96 volgens De Wet – houdt er op den duur 10 tot 15 wormen per m2 over. Tel uit je winst, ik bedoel, bereken je schade.

Natuurlijk x91bektx92 het niet erg en voor de vierkleurenfolders zullen de fotox92s minder aantrekkelijk zijn dan portretten van onze sierlijke weidevogels, toch ga ik donderdag pleiten voor de instelling van het West-Fries Wormenfonds. Boswachter Snip (ja, zo heet hij echt) en ik zingen: x91Er ligt wat hele goeie koeiemest, daar komen gruttox92s tureluurs op af, de polder zit vol wormen en insecten, een kwikstaart achtervolgt een vette mug.x92 Een ideaalbeeld, mogelijk gemaakt door het Wormenfonds.

Damhek blues

Hogebieren, richting Schagen

wind tegen, blijf mezelf vragen

of ik niet beter de andere kant op kan gaan

want ik wil toch nergens heen

Ik ga zitten tegen het hek

draai een sjekkie en dan ik merk ik dat

het gras kletsnat is van de dauw

alsof ik niet anders wilde

Dirk van de Pijl (1952) schreef het in 1997 en vorige week stond die tekst boven in zijn overlijdensadvertentie in de krant. Op de eerste dag van de lente vertrokken, volkomen onverwacht. Een sympathieke bluesman die zijn wortels stevig in Noordhollandse klei had. Een grote sterke kerel met een krachtige stem, een vader, een echtgenoot, het is wrang, het is bitter, zo iets mag toch niet, denk je dan. Ik ben al een paar dagen flink van slag. Exe9n jaar geleden gaven we samen een concert met De Toekomst in Barsingerhorn. Voor mij was het de eerste keer dat ik met zox92n prima orkest van 22 man/vrouw op het podium stond, Dirk had dat al veel vaker gedaan en dxe1t kon je horen. Dirigent Steffen Snip (nu directeur van de muziekschool in Grote Broec) had wat lekkere arrangementen gemaakt en Dirk tetterde even een paar Tom Jones-nummers de zaal in. Wat een strot had hij. Die ene zin uit Damhek Blues blijft maar in mijn hoofd in mijn hoofd stuiteren: x91want ik wil toch nergens heenx92. Je kunt honderd keer bij jezelf denken: Onze Lieve Heer heeft er een stevige muzikant bij. Het helpt niet veel momenteel.

De huiszwaluwen zorgen voor wat afleiding: op heel wat plekken in de provincie worden momenteel nestkasten opgehangen. Leerlingen van een praktijkschool uit x92t Gooi hebben er 160 gemaakt. Het Landschap Noord-Holland organiseert dit soort dingen en als het even kan ben ik met een liedje op maat van de partij. Huiszwaluwen komen na zes weken vliegen vanuit Afrika aan in Noord-Holland, vliegen naar de plek waar ze onder een dakgoot hun nest dachtenx85. en weg nest! Want mensen houden van x91netjesx92. Als mensen na twee uur zittend vliegen vaststellen dat hun vakantie accommodatie wat teleurstelt, is het huis te klein. Huiszwaluwen moeten meteen aan de bak: de man verzamelt klei en maakt er met speeksel bouwmateriaal van, de vrouw metselt. Als er voor deze vogels geen zwaluwenspecie te vinden is, kan een kunstnest uitkomst bieden. Mijn liedje zit bomvol informatie omdat ik altijd weer schokkend vind hoe weinig mensen weten van die simpele natuur om hen heen. Wist u dat een huiszwaluw met zijn enorm grote bek per dag wel 9000 insecten kan vangen. Nou, van die dingen maak ik een blues. Inclusief mondharmonicasolo.

Volgende week ga ik – gitaar mee – om de koffie bij Nel van Laren-Zwuup in Venhuizen. Het West-Fries is voor mij geen spreek- maar een zingtaal en ik beschouw Nel als een groot deskundige op het gebied van dialect en muziek. Een paar jaar geleden zong ik in een lange ochtend al mx92n West-Friese liedjes bij haar in de huiskamer. Af en toe schreef ze wat op een klein bloknootje en ik was blij met haar nuchtere x91je ben pittug vooruitgaan, me knechtx92. Er zijn weer wat nieuwe regiochansons ontstaan en die mxf3et ze horen.

Er zit meer West-Friese muziek in de lucht dan, pak x91m beet, vijf jaar geleden. In De Vriendschap in Wadway liet ik toen eens horen voor schrijversgroepen wat ik gedaan had met de roime van Ina. Met mij zijn mxe9xe9r artiesten zich op het creatieve West-Fries gaan richten en dat geeft veel hoop voor de toekomst. Het gaat allemaal om trots, om trots op waar je x91vedaanx92 komt, trots zijn op je taal, trots op een rijk dialect dat zo allemachtig veel muziek in zich heeft. Van Wilfred Klaver tot Hannes Knoin en al die overal optredende schrijversx85 er is van xe1lles in beweging.

Enx85ik hoorde op Radio Hoorn de nieuwe cd van Oos Joos, Keis met muissies, ja! Dat hakt er lekker helder in. Mooi vol geluid, erg goeie gitarist, twee zangstemmen die leuk met elkaar kleuren. De muziek is van Itx92s All Over Now van The Stones. Het origineel heeft een wat zwaarder onderwerp dan broodbeleg. Ik ben groos op Oos joos.

Op het scholensongfestival, onlangs in de gemeente Grote Broec, viel mij op: geen liedje over de eigen omgeving, over thuis, over hier, en al helemaal niet in een vreemde taal als het West-Fries. Het zal wel te ver gaan om hier voor te stellen het West-Fries als verplicht vak in te voeren op de basisscholen. Dus houden we het meer bescheiden: een competitie in 2008 voor alle basisscholen in West-Friesland. Opdracht: maak (of zoek!) en zing een lied in het West-Fries. Maak er wat moois van. Het Genootschap adviseert. Oos Joos in de jury, muziekconsulent Gert Ruijs van De Kunstcompagnie erbij. Rabobank sponsort, die bank heeft gevoel voor cultuur en regio. De krant publiceert, de provinciale omroep pikt het op, taal en landschap geraken thematisch in grote bloei, een luid gezang waait troostrijk en vrolijk langs dijken en velden. Alles kwam goed.

Opeens valt het kwartje. Nee, niet in een parkeermeter aan de Appelhaven, maar ergens in mijn hoofd. Natuurlijk! Dat ik daar niet eerder aan gedacht heb: ik stel de redactie voor samen een soort Krant & Kleinkunstavond te organiseren. Kleinkunstenaar uit Groet heeft een drukke agenda in West-Friesland en hangt deze maand de gastcolumnist uit op de plek waar u nu leest. Gaandeweg en spelenderwijs ontstaan creatieve breiwerkjes en plannen. Zoals een avond in de Centrale Bibliotheek in Hoorn: woensdag 28 maart is het, aanvang 20.00 uur. Ik ga er op deze plek even schaamteloos reclame voor maken.

Ik ben het zesde kind uit een groot katholiek gezin, dus ik wil opvallen. Zo verklaar ik dat tenminste. Het moet altijd weer xe1nders. Dus niet gewoon accordeon spelen, maar een hardloopwedstrijd voor accordeonisten die intussen een lastige slome melodie van een (terecht onbekende) West-Friese componist spelen. Het werd uiteindelijk balgloop De Overlevering (Burgerbrug, 2005) waar accordeonisten elkaar in een wandelestafette een melodie leerden. Altijd willen opvallen. Dat moet toch wel eens irritant zijn voor mijn omgeving. Honderd eigen liedjes zingen in xe9xe9n concert van negen uur (Groet, 2004). Van die dingen.

Het moet dus altijd anders, maar het moet altijd xf3xf3k snel. Korte lijnen tussen en idee en uitvoering. De krant dus. Fijn als je dan meteen vlotte meedenkers treft. Jaap Stiemer suggereert dat helder klinkende zaaltje in de bibliotheek aan de Wisselstraat. Daar snapt Marian van Peenen meteen wat ik bedoel en slaan we spijkers met koppen. Ons gezamenlijke experiment is kijken of je binnen een week bekendheid kunt geven aan zox92n x91ingelastex92, maar wel bijzondere avond. Krant en kleinkunst. Columnistengezangen. Ik knutsel een affiche in elkaar met centraal daarin (voor de herkenbaarheid en de binding met deze kolommen) de afbeelding die Inge Koetzier Van Hooff van mij maakte. Tip: www.paintaway.eu. Inge organiseert een wereldreis waarbij ze de kosten dekt door onderweg portretten te maken. West-Friesland ligt volgens mij ook in de wereld.

Woensdag 28 maart Centrale Bibliotheek, 20.00 uur. Een muzikale avond over lezen, schrijven, zingen en vertellen over liedjes maken in een klein taalgebied. Taal en landschap zijn voor mij levende onderwerpen van vlees en bloed. Vandaar x96 ahum – ook mijn nominatie voor de landschapsprijs Noord-Holland 2007. De redactie van Het Dagblad voor West-Friesland / Enkhuizer Courant nodigt u uit voor een ontmoeting met deze schrijfgast. Hij zingt actueel eigen werk, maar ook zijn nieuwste West-Friese liedjes, steevast op tekst van Ina Broekhuizen-Slot. Reserveren: 0229 284948 of mail redactie.wef@nhd.nl. Tot woensdag!

Jeroen Zijlstra en ik speelden dat weekend op hetzelfde kleinkunstfestival. Een vissersjongen van Wieringen die geweldig trompet kan spelen. Een man met vaak mooie teksten (x91wat is een haven? een stip op een zeekaart gezetx92) die zich met een zeer muzikale begeleidingsgroep heeft ontwikkeld tot een landelijk bekend kleinkunstenaar/jazzmusicus. Voor zulke mensen heb ik veel bewondering. Hij had me al eens ergens zien spelen en zegt met de lichthese stem die alleen Jeroen Zijlstra heeft: x93Wat jij doet, is natuurlijk hartstikke goed.x94 Okxe9, die zit, die steek ik in mijn zak. Vooral dat x91natuurlijkx92. Hij vervolgt: x93Het enige wat je nu moet doen, is niet stoppen. Het is gewoon een kwestie van niet stoppen, maar doorgaan.x94 De waarheid laat zich soms in eenvoudige woorden vatten.

Doorgaan, niet stoppen. Dat principe ken ik van de Noord-Hollandtocht, die nog 215 kilometer was in de editie die ik reed, eind jaren tachtig. Precies, dat is langer dan de Elfstedentocht. Mentaal ook wat zwaarder, want het overgrote deel van onze provincie had geen idee welke supertocht zich hier afspeelde. Sneeuw vegende mannen keken af en toe verstoord op van hun erfje, de blik op x91die heeft zeker niets beters te doenx92. Als de dweilorkesten al bestonden, ze waren niet te horen langs de route van die onwijs mooie schaatstocht door onze regio. Ik heb die lange schaatsdag precies xe9xe9n keer x91Hup!x92 horen roepen en die mevrouw (kwam uit Hem) wil ik bij dezen nog bedanken. De tweede keer – jaren negentig, afstand 200 kilometer – was ik ongetraind en sloeg het zuur bij Purmerend flink in de benen. Doorgaan, niet stoppen.

Woensdagmiddag. Druk op het secretariaat van mijn cultureel gemengd eenmansbedrijf. Sommige optredens vragen 15 telefoontjes, 5 mails en lijken een onzichtbaar misverstand in zich te dragen, andere afspraken gaan in een vloek en een zucht. Agenda. Het lied over de opblaasbare nestkast van de huiszwaluw moet af, want moet deze week een paar keer live worden gezongen. Goed nieuws: ik mag het spinet van Jan Tromp uit Krabbendam gebruiken om een aantal liedjes mee in te spelen. Joepie! Dan belt het Ministerie van LNV met opdracht voor een eervolle muzikale illustratie tijdens de opening van de dorpententoonstelling in Kasteel Groenewoud (Baarn) op 12 april. Met Wil Gidzels bevestig ik een optreden in woonzorgcentrum De Perelaar in Zwaag, 4 april, 19.30 uur. En woensdag 28 maart gaat door, zet u het alvast in uw agenda? Centrale Bibliotheek Hoorn, 20.00 uur. Tot dan! Het is allemaal een kwestie van doorgaan, niet stoppen.

Het West-Friese netwerk groeit. Als ik hier alleen al de namen zou noemen van alle mensen die ik hier de afgelopen weken in de regio heb ontmoet en gesproken… dan zouden deze kolommen weinig ruimte meer laten voor persoonlijke ontboezemingen. Het regionale netwerk groeit, maar net als haren en klimop moet je het soms uit de knoop halen. Wie de touwtjes altijd in handen wil houden, trekt ook wel eens aan het kortste eind. Misschien moest ik dat maar eens op een wandtegeltje schilderen, voor aan de muur in mijn werkplaatsje. Ik noem het ‘atelier’. Ik woon met mijn gezin in Groet. Mijn dochters zeggen trots: "Papa wxe1s een Schoorlse zanger, maar sinds de gemeentelijke herindeling is hij een Bergens kunstenaar. Terwijl hij niet eens schildert en nog leeft xf3xf3k!"

Optreden, praten, ontmoeten, bellen, schrijven, mailen… ik communiceer wat af. Netwerken is een modern woord. Ik noem het gewoon ‘onder de mensen zijn’, want dxe1xe1r moeten mijn liedjes naartoe. Ik heb sinds 1998 geen cd meer uitgebracht en doe eigenlijk alleen maar optredens die uit eerdere concerten voortkomen. De directie van mijn eenmansbedrijf – Bert van Baar Culturele Ondernemingen & Dochters – gelooft in mondreclame. Hoe dat gaat: ik speel in Het Park in Hoorn tijdens een congres over Eenzaamheidspreventie in West-Friesland (verslag op mijn site!) en raak zo heel snel via ouderenwerkers en Katholieke Vrouwengildes tussen de Vrouwen van Nu’s (voorheen Plattelandsvrouwen, wat ik een vxe9xe9l mooiere en trotsere naam vond!), vele Anbo’s en ook verzorgingscentra. Mijn repertoire is van hier en gaat over hier, dus dxe1t treft.

Optreden of netwerken, dat is eigenlijk hetzelfde. Ik speel graag voor ouderen, want dat zijn serieuze luisteraars die open staan voor mijn nieuwe West-Friese liedjes. Pas geleden, hier in de regio: na een optreden in zox92n mooi gemeenschapszaaltje (bloemen met handgeschreven bedankje, envelopje) komt een mevrouw op me af. Ze heeft mijn zwarte manchester jasje gezien: x91Ik heb thuis nog een heel pak. Het is bijna nieuw, een echt x91mechesterenx91 pak. Mx92n man had het net, de broek heeft hij helemaal niet gedragen.x92 Korte stilte. x91Het kan snel gaan.x92 Ik knik. We spreken wat af en krijg een hand die zo te voelen heel wat was aan de lijn heeft geknijperd.

x91Levert dat nog wat op, dat West-Fries voor die oudjes?x92 vraagt mijn schoonmoeder van in de zeventig die avond. x91Nou, dit bijvoorbeeldx92, zeg ik en trek het Schuttersveld grofrib ORCON-pak te voorschijn. x91t Zit als gegoten.

x91Gedachten’ staat er in de vaste inleiding bij deze kolommen. x91Gevoelensx92, had ook gekund. Want ik leef en handel meer uit mijn gevoel dan uit mijn denkhoofd. Ik ben nogal gaan geloven in intuxeftie, xe9n in de opvatting dat dingen niet sneller moeten groeien dan ze kunnen. Dat alles zijn tijd heeft. Dat vraagt geduld, en dxe1t is nou weer niet mijn sterkste kant.

Dit voorjaar bevind ik me in een nogal wervelend creatief proces. Daarin vallen veel onderdelen op hun plek, leiden met een vanzelfsprekende vanzelfsprekendheid naar nieuwe ‘producten’. Voorbeeld: ik was vanaf 1975 zo’n tien jaar redacteur/verslaggever bij de Alkmaarse editie van het Noordhollands Dagblad, daarna chef- en eindredacteur van tijdschriften, ik had een bloeiend natuurtekstbureau, overleefde rond mx92n 40^e het nablussen van een klassieke burn out en ik dacht: Laat ik mijn boodschappen voortaan maar zingen. Anno 2007 liggen die twee beroepen (journalist, muzikant) soms handig in elkaars verlengde als ik werk als dagvoorzitter / vocaal verslaggever. Dat is een reporter die zijn (vaak sterk persoonlijk gekleurde) verslag meteen op muziek zet en voor de microfoon ten gehore brengt. Ik doe dat elk jaar wel een paar keer in opdracht van overheden en symposiaorganisatoren. Dat ‘product’ van mijn cultureel gemengd eenmansbedrijf is dus niet achter een tekentafel bedacht, maar organisch gegroeid.

Alles lijkt wel tegelijk te komen deze weken: geslaagde opnamen voor de eerste San Benedetto cd in Studio Oterleek, het mixen van de eerste serie West-Friese ‘songs’, de voorbereidingen voor een programma met boswachter Snip, de aanleg van een ‘echte’ website, de herontdekking van de verfrissende regelmaat van elke dag schrijvenx85

Inmiddels geniet ik van de kennismaking met mijn eigen portable, oplaadbare, 100% gegarandeerd commentaarloze persoonlijke coach. Kostte x80 119 bij een West-Friese Aldi. Digitale videocamera van 140 gram. Met een geheugenkaartje van 2GB, neem je zo 60 minuten op. Niets is leerzamer dan eigen presentaties en optredens terug te zien. Met rode oren spel ik de 63 paginax92s van de handleiding. Die tekstschrijvers kunnen aardig schetsen hoe oneindig groot de mogelijkheden zijn, maar nooit wanneer en waar je er de tijd voor moet vinden. Niet gemopperd. Na een korte studie ben ik nu mijn eigen cameraman geworden. Ik beval mij best. Er zit ook videobewerkingssoftware bij, dus als u het okxe9 vindt, besteed ik de rest van de dag aan het samenstellen van een boeiend kijkdocument dat als werktitel heeft "West-Friesland Glad" en gaat over skeelerroutes door de regio.